14 kwiecień

Z praktyki gabinetu

Dział: Aktualności

Interpretacja bólu pochodzącego z piersiowego odcinka kręgosłupa

Dla każdego pacjenta, który kiedykolwiek miał dolegliwości górnego, czy dolnego odcinka kręgosłupa nie jest problemem stwierdzić, który region ciała jest źródłem bólu. Z interpretacją bólu pochodzącego z piersiowego odcinka kręgosłupa nie zawsze jest to takie oczywiste. Objawy mogą lokalizować się w obrębie mostka, po którejś stronie klatki piersiowej, często w obrębie łopatki lub między nimi. Ból może mieć charakter „przeszywający” klatkę piersiową, „kłujący”, „gniotący”. Ze względu na powyższą charakterystykę może on budzić niepokój pacjenta. Czasami, ze względu na połączenie kręgosłupa piersiowego z żebrami, objawy mogą występować w czasie oddychania.

Jak odróżnić dolegliwości, które pochodzą z narządu ruchu, od innych możliwych źródeł bólu?
Dolegliwości ze stawów kręgosłupa piersiowego będą zwykle pojawiać się przy ruchu, zmianach pozycji, statycznym lub dynamicznym obciążeniu, a także ze względu na obecność w tym regionie żeber, również w czasie oddechu. Często takie symptomy pojawiają się po intensywniejszym obciążeniu ciała lub nagłej zmianie pozycji. Pacjent rozpoznaje, który ruch go wywołał. W grupie ryzyka wystąpienia objawów w kręgosłupie piersiowym są pacjenci, którzy w przeszłości mieli uraz żeber lub klatki piersiowej.
W sytuacji wystąpienia opisanych powyżej objawów warto udać się do fizjoterapeuty, który skupi się na wywiadzie oraz dokładnym badaniu fizjoterapeutycznym. W części wywiadu z pewnością fizjoterapeuta zapyta o to: w jaki sposób rozpoczął się ból, jaki jest jego charakter, co go prowokuje, kiedy jest lepiej, czy objawy zależne są od rytmu dobowego, czy pacjent miał jakiś uraz w przeszłości. W klatce piersiowej, ze względu na liczne połączenia stawowe, często dochodzi do kompensacji urazów a ograniczenia ruchomości dają o sobie znać dopiero wiele lat później. Pacjent zostanie również zapytany o objawy, które ewentualnie towarzyszą tym głównym.
Niepokojące w wywiadzie są dla fizjoterapeuty dolegliwości bólowe, które pacjent zgłasza w całej klatce piersiowej, czy bóle promieniujące do kończyn. Ostrożność też budzą towarzyszące objawy takie jak bezdech, kłopot z oddechem czy kaszel, obrzęki, problem z przełykaniem. Początek powstania bólu jest również ważny w trakcie interpretacji. Ból, który powstaje nagle, bez konkretnej przyczyny i urazu, z dynamicznym rozwojem, wymaga dodatkowej diagnostyki i konsultacji u specjalisty.
Przy podejrzeniu że ból pochodzi ze stawów i połączeń kręgosłupa piersiowego, fizjoterapeuta może zbadać ruchomość stawów kręgosłupa międzywyrostkowych po prawej i lewej stronie, ruchomość połączeń żeber z kręgosłupem, ruchomość samych żeber oraz ewentualne obciążenie dysku, trzonów lub struktur nerwowych. Badanie manualne, jeśli koreluje do objawów, wskazuje na czytelną hipotezę problemu w regionie kręgosłupa piersiowego.

Co może być źródłem bólu w odcinku piersiowym kręgosłupa?
Najczęściej są nimi stawy międzywyrostkowe jego segmentów (od czwartego do 12 kręgu piersiowego), stawy żebrowo-kręgowe i żebrowo-poprzeczne, torebki tych połączeń, więzadła segmentów oraz rzadziej uszkodzone dyski, trzony, mięśnie, struktury naczyniowe i nerwowe tej okolicy. Dyferencja objawów z regionu kręgosłupa piersiowego może również obejmować ewentualne złamania. Źródłem dolegliwości mogą być także narządy wewnętrzne w tym serce, płuca. Nie każdy ból między łopatkami czy ból mostka ma swoje źródło w narządzie ruchu. Podczas interpretacji fizjoterapeuta musi pod uwagę wziąć podstawowe składowe: wywiad i badanie.

Obserwacje prowokujące do przemyśleń

Pacjentów z dolegliwościami bólowymi w odcinku lędźwiowym jest oczywiście wielu. Dzisiejszy post nawiązuje do obserwacji klinicznych, które prowokują do przemyśleń, a dotyczy wyjątkowo tylko kobiet. Nierzadko w klasyfikacji bólu w regionie dolnego odcinka kręgosłupa przyczyną dolegliwości jest niestabilność rozumiana jako zaburzenie kontroli nerwowo-mięśniowej, dysbalans mięśniowy pomiędzy grupą mięśni lokalnych i powierzchownych, przeciążenie aparatu torebkowo-więzadłowego w danych segmentach czy problem posturalny związany z tzw. pozycją zwieszoną w pionie. Dodatkowo w wywiadzie pacjentki te informują, że przez wiele lat zażywają antykoncepcję. Czy istnieje związek między częstością występowania dolegliwości bólowych dolnego odcinka kręgosłupa u kobiet a stosowaniem doustnej antykoncepcji? W jaki sposób może ona przyczyniać się do wystąpienia objawów w tym regionie ciała?

Na te pytania próbowałam poszukać odpowiedzi i jak się okazuje, znalazłam nie dość wystarczające. Dowodów naukowych jest niewiele na potwierdzenie teorii mówiącej o predyspozycji kobiet stosujących doustną terapię hormonalną do dolegliwości bólowych stawów miednicy i kręgosłupa lędźwiowego. Jednakże przez lata ludzie praktykujący z tym tematem klinicznym bardzo często podkreślali związek stosowania doustnej antykoncepcji z bólem „krzyża”.
W 2006 r. grupa naukowców ogłosiła, że znaleźli wyraźny związek między czasem trwania doustnego stosowania antykoncepcji a bólem dolnej części pleców. Im dłużej kobieta stosowała antykoncepcję doustną, tym bardziej prawdopodobne było, że będzie miała przewlekły ból dolnej części pleców. Zależność ta była jeszcze bardziej widoczna u kobiet w wieku 50-60 lat. Zauważono również, że związek ten dotyczy więzadeł dolnej części pleców i miednicy, natomiast nie potwierdzono tej zależności na przykładzie więzadeł innych stawów obwodowych . Faktem jest, że w czasie ciąży więzadła podtrzymujące miednicę i dolną część pleców zaczynają się rozluźniać, aby umożliwić dziecku przejście przez kanał rodny. Odpowiedzialna za wiotkość więzadeł jest relaksyna (hormon).

Złożona doustna antykoncepcja hormonalna oparta jest na dwóch grupach związków - estrogenach i progestagenach. Zapobiega ona ciąży na drodze kilku różnych mechanizmów , głównie poprzez zahamowanie owulacji. Kobiety niebędące w ciąży przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne również mają zwiększone poziomy relaksyny, co wpływa negatywnie na wsparcie stawów. Uważa się, że „luźne” stawy zwiększają ryzyko bólu krzyża również u kobiet po menopauzie stosujących estrogen. Chociaż hormony estrogenowe występujące w hormonalnej terapii zastępczej są mniej skuteczne niż te występujące w doustnej antykoncepcji, każdy dodatkowy estrogen zmienia strukturę miednicy i kręgosłupa, prawdopodobnie wpływając na poziom relaksyny. Możliwe jest również, że dodatkowy estrogen oddziałuje bezpośrednio na stawy, powodując ich rozluźnienie.
Działanie relaksyny i steroidowych hormonów płciowych prowadzi do zwiększenia elastyczności tkanki łącznej i kolagenowej, co powoduje wzmożoną ruchomość w stawach miednicy (spojenie łonowe, stawy krzyżowo-miedniczne). W badaniach donosi się, że długotrwałe narażenie na egzogenny estrogen i progesteron (zawarte w doustnych środkach antykoncepcyjnych) może mieć również wpływ na pobudliwość kręgosłupa i kontrolę nerwowo-mięśniową . Przewlekła ekspozycja na egzogenny progesteron może obniżyć pobudliwość neuronów w ośrodkowym układzie nerwowym . To by mogło tłumaczyć, że problem zwiększonej ruchomości stawowej przy obniżonej kontroli nerwowo-mięśniowej skutkuje gorszą informacją przepływającą „do” i „z” układu nerwowego w celu napięcia lokalnych mięśni i ochrony struktur stawowych.

Ze względu na brak zrozumienia poprzez dowody naukowe prawdziwego wpływu egzogennego estrogenu i progesteronu na układ nerwowo-mięśniowo-szkieletowy podkreśla się potrzebę dalszych badań i wyjaśnienia biologicznych zależności między wymienionymi hormonami a przewlekłymi dolegliwościami bólowymi kręgosłupa lędźwiowego.

06 październik

Z praktyki gabinetu

Dział: Aktualności

Ból pochodzący z obciążenia korzeni nerwowych

„Mam korzonki”, „dokucza mi rwa kulszowa”, „chyciła mnie heksa”. Bardzo często tymi potocznymi stwierdzeniami rozpoczyna się wywiad z pacjentem, który stara się nazwać ból ostry i/lub palący promieniujący, na przykład do nogi. Jest to informacja dla terapeuty, że mogą to być objawy wskazujące na obciążenie struktur nerwowych.

Czym są korzenie nerwowe?

Potocznie nazwa ta odnosi się do nerwów rdzeniowych, które wychodzą z rdzenia kręgowego parzyście. Stanowią połączenie korzenia brzusznego (włókna ruchowe idące od rdzenia do ciała: skóry, mięśni) i grzbietowego (włókna przesyłające informacje z obwodu tzw. włókna czuciowe). Korzenie nerwowe znajdują się poza rdzeniem kręgowym, czyli są w części obwodowej układu nerwowego. Łączą się w otworze międzykręgowym. Im niżej rdzenia tym ich przebieg jest bardziej skośny ku dołowi.
Nerw rdzeniowy przypomina nerw obwodowy. Jednak w porównaniu z nerwem obwodowym, posiada znacznie mniej łącznotkankowych otoczek. Dodatkowo korzeń ma swoje połączenia więzadłowe z otaczającymi je strukturami anatomicznymi, takimi jak wyrostki kręgu. To co istotne dla funkcji korzeni to odpowiednio duży przepływ krwi, by utrzymywały swą możliwość przesyłania impulsów elektrycznych. W wyniku obciążenia korzeni nerwowych np. podczas przepukliny krążka międzykręgowego dochodzi do utraty czucia obszarów zaopatrzenia korzeniowego. Dotyczy to tzw. dermatomu czyli obszaru skóry , który jest unerwiany przez jeden segment rdzenia kręgowego. Jeśli objawy pacjenta są w dermatomie to poprzez badanie czucia powierzchownego i głębokiego a następnie badanie wskaźnika mięśniowego i odruchu ścięgnistego możemy sprawdzić obciążenie konkretnego korzenia nerwowego.
Najczęstszą przyczyną obciążenia korzenia jest przepuklina (uszkodzenie dysku) i zmiany zwyrodnieniowe w stawach kręgosłupa. Bardzo często dochodzi wówczas do ucisku mechanicznego na strukturę nerwową albo do pośredniego obciążenia związanego ze stanem zapalnym toczącym się w uszkodzonej tkance, co skutkuje zaburzonym przepływem krwi i w efekcie niedokrwieniem omawianego korzenia nerwowego. Struktury neuralne reagują bardzo szybko i mocno bólem, parestezjami oraz ochronnym napięciem mięśniowym na czynniki mechaniczne (kompresja, naciągnięcie) jak i fizjologiczne (stan ukrwienia, stan zapalny). Uszkodzenie pojedynczego korzenia objawia się najczęściej bólem, któremu mogą towarzyszyć parastezje, czyli drętwienia, mrowienia i palenie w obrębie danego dermatomu, segmentalne ubytki czucia (czucie bólu, dotyku), czy też odruchu i osłabienie siły mięśniowej (badana w tzw. mięśniach diagnostycznych odpowiednich dla każdego korzenia). Przykładem może być osłabienie grzbietowego zginania palucha (mięsień prostownik palucha długi) charakterystyczne dla obciążenia korzenia L5.

Fizjoterapeutyczne podejście do powyżej omawianego problemu terapeutycznego obejmuje dokładnie przeprowadzony wywiad i badanie manualne. Osłabienie siły mięśniowej, czy odruchu w mięśniu diagnostycznym wskazuje by pacjent skonsultował się ze specjalistą. Podobna sytuacja ma miejsce, gdy w wywiadzie zanotowano tzw. „red flags” czyli możliwe patofizjologie stanowiące przeciwskazanie do terapii.
Celem fizjoterapii w leczeniu zachowawczym jest możliwie szybkie odciążenie struktury nerwowej (czyli w omawianym przypadku korzenia) po to by zredukować odczucia bólowe i przywrócić funkcję tkanki nerwowej. Techniki manualne i neurodynamiczne skierowane są na zmniejszenie stanu zapalnego w tkankach otaczających nerw, zwiększenie przestrzeni w otworze międzykręgowym co wpływa na zmniejszenie ciśnienia wewnątrz, zwiększenie przepływu krwi i przywrócenie ruchu ślizgowego tkanki nerwowej.

Biegam bo lubię moje dyski

O protruzji dysku lub dyskopatii słyszało wielu pacjentów z dolegliwościami bólowymi odcinka lędźwiowego, szczególnie dotyczącymi dolnych segmentów kręgosłupa. Bardzo często też przy okazji dodatkowej diagnostyki medycznej dowiadywali się, że ich krążki międzykręgowe (dyski) mają obniżoną wysokość a ich uwodnienie uległo pogorszeniu. Nasze krążki międzykręgowe zbudowane są 70-90% wody w jądrze dysku i 70% w pierścieniu włóknistym (zewnętrznej jego części). Zaprogramowane są na około 100 lat życia i naturalnie wraz z wiekiem ich uwodnienie ulega zmianom. Zmniejsza się zawartość wody oraz następuje spłaszczenie przestrzeni. Pisaliśmy już kiedyś o tym w jaki sposób dochodzi do odżywiania krążka - jest oparte o proces dyfuzji. W zewnętrznej części pierścienia włóknistego znajdują się naczynka a w okolicy płyty trzonu kręgu sploty naczyń. Zmienne obciążenia działające na dysk powodują przesunięcia cieczy. Więcej informacji na naszej stronie.

Pacjenci bardzo często po ukończonym leczeniu fizjoterapeutycznym ukierunkowanym na zmniejszenie objawów dyskowych są zainteresowani jakiego rodzaju aktywność fizyczna jest im szczególnie zalecana w okresie regeneracji. Często też zadają pytania, czy powinni chodzić na basen, a także czy bieganie jest przeciwwskazane?

Do prawidłowej regeneracji najkorzystniejsze są aktywności w pozycji obciążenia grawitacyjnego, czyli stojącej.
Dlaczego zdecydowanie polecamy bieganie? W odpowiedzi na to pytanie naukowcy przychodzą z ciekawą obserwacją dotyczącą tego co szczególnie może nas wspomóc w profilaktyce i „wzmocnieniu” naszych dysków. Autorzy tej obserwacji doszli do wniosku, że regularne długotrwałe bieganie zmienia metabolizm i skład krążka międzykręgowego na lepszy (w tym nawodnienie i zawartość proteoglikanów) oraz dochodzi do jego przerostu (hipertrofii). Odkrycia te stanowią dowód, że ćwiczenia mogą być korzystne dla krążków i wspierają pogląd, że określone protokoły aktywności ruchowej mogą poprawić właściwości dysków w kręgosłupie. Efekty zaobserwowane w badaniu były widoczne na wielu poziomach kręgów i były niezależne od płci, rozmiaru mięśni kręgosłupa lub całkowitego poziomu aktywności. Stwierdzono, że biegacze mają bardziej uwodnione krążki międzykręgowe. Zaobserwowano to we wszystkich kręgach, a efekt był silniejszy w jądrze krążka.

Badaniem objęto osoby w wieku 25-35 lat, w tym osoby które uprawiały regularną aktywność minimum od 5 lat i utrzymywały aktywność oraz biegały 20-40km na tydzień, a także powyżej 50km/tydzień (biegacze długodystansowi) oraz dla porównania osoby bez ruchu. Głównym odkryciem badania było to, że biegacze długodystansowi i biegacze wykazywali lepsze poziomy nawodnienia i zawartość glikozaminoglikanów szczególnie w dolnym odcinku lędźwiowym kręgosłupa niż te, które nie uprawiały sportu .Wpływ biegania u ludzi na skład krążka międzykręgowego był najbardziej oczywisty w jądrze dysku, czyli w części wewnętrznej. Poza różnicami składu, istniały dowody hipertrofii dysków międzykręgowych i dotyczyło to biegaczy długodystansowych. Hipertrofia (przerost) krążka może być odpowiedzią adaptacyjną i anaboliczną do zwykłego obciążenia biegaczy. Przerost dysków był najsilniejszy na niższych poziomach lędźwiowych. Dane z badania pokazują, że powtarzające się obciążenie osiowe kręgosłupa pod ciężarem ciała podczas biegania u zdrowych ludzi może być korzystne dla dolnych odcinków lędźwiowych.

Zainteresowanych lekturą odsyłam do artykułu na stronie National Center for Biotechnology Information

Z PRAKTYKI GABINETU

Promieniujący ból w nodze to bardzo powszechny problem, który często towarzyszy bólom pleców. Jeśli ból promieniuje poniżej kolana nazywane jest to potocznie rwą kulszową. W dosłownym tłumaczeniu z języka greckiego „sciatica” czyli rwa kulszowa oznacza po prostu ból biodra. W komunikacji naukowej i medycznej jest to pojęcie, które pozostawia dużo niejasności co do precyzji określenia obciążonej struktury..

Rwa kulszowa wskazuje na problem obwodowy. Zwykle rozumiana jest jako obciążenie nerwu kulszowego lub jednego z jego korzeni (L4-S3). W diagnostyce fizjoterapeutycznej istotne jest odróżnienie problemu korzeniowego, czyli segmentalnego od obciążenia nerwu obwodowego. Na podstawie lokalizacji bólu oraz przeprowadzonego badania neurodynamicznego można określić źródło dolegliwości.

Podrażnienie nerwu obwodowego - kulszowego odczuwane jest u pacjenta jako mrowienie lub ból palący. Są to charakterystyczne objawy dla obciążenia struktur nerwowych. Ból zlokalizowany jest wzdłuż przebiegu tego nerwu, czyli po tylnej stronie pośladka, uda i łydki. Z kolei obciążenie korzenia nerwowego, czyli jednego z segmentów rdzenia kręgowego np. S1 daje objawy w jasno zdefiniowanym obszarze unerwienia skóry tzw. dermatomie. Jest to dużo mniejszy obszar dolegliwości niż przy podrażnieniu nerwu obwodowego.

W badaniu neurologicznym terapeuta ma za zadanie określić, która struktura jest obciążona. Przeprowadza w tym celu odpowiednie testy neurodynamiczne i palpację nerwów. Jeśli występuje wskazanie, bada czucie powierzchowne i głębokie, siłę mięśni wskaźnikowych oraz odruchy.

Dolegliwości bólowe kręgosłupa i miednicy w ciąży i po porodzie

Ból krzyża lub obręczy miednicznej jest bardzo powszechny w czasie ciąży. Związane jest to ze zmianami biomechanicznymi takimi jak zmiana ustawienia środka ciężkości czy zmianami hormonalnymi wpływającymi na tkankę łączną. Ciało kobiety przechodzi w tym czasie różne zmiany takie jak: przyrost masy ciała, zmiany postawy, siły mięśni, wiotkości stawów i więzadeł. Pośrednio wpływa to na zaburzoną stabilność tułowia a tym samym mniejszą ochronę struktur stawowych lędźwi i miednicy.

Udowodniono, że mięsień poprzeczny brzucha odgrywa kluczową rolę w optymalnym funkcjonowaniu kompleksu lędźwiowo-miednicznego. Funkcja tego mięśnia to stabilizacja dolnego odcinka pleców i miednicy oraz wyprzedzająca aktywność zanim pojawi się ruch kończynami. Wspólnie z mięśniami międzysegmentalnymi kręgosłupa (krótkimi mięśniami tuż przy kręgosłupie) i mięśniami dna miednicy zwiększa sztywność napięcia powięzi w tym regionie. Jednym ze zjawisk zaburzających ten mechanizm jest rozstęp mięśni brzucha występujący często po porodzie. Wynika z tego, że w przypadku niektórych kobiet biomechaniczne i fizjologiczne zmiany w ciąży i po porodzie mogą mieć niekorzystny wpływ na powięziowy system wsparcia cylindra brzusznego. Jedną ze struktur, która może być obciążona na skutek ekspansji brzucha jest alba linea (kresa biała) czyli kompleks tkanki łącznej, który łączy mięśnie brzucha po prawej i lewej stronie. Skutkiem tego może być zaburzona praca kompleksu lędźwiowo-miednicznego w funkcji przenoszenia obciążenia. Wymienione mięśnie nie pełnią swej funkcji w stabilizacji tego regionu, co sprzyja występowaniu bólu krzyża. Osłabiona praca mięśni dna miednicy przy niewydolnym mięśniu poprzecznym brzucha może wywołać objawy nietrzymania moczu.

Skuteczną strategią terapeutyczną, w prewencji oraz zmniejszeniu dolegliwości bólowych i dysfunkcji w obszarze lędźwiowo-miednicznym, jest trening stabilizacyjny. Polega on na nauce lokalnego napinania mięśni głębokich tego regionu, które odpowiedzialne są za utrzymanie jego stabilności . Pod okiem fizjoterapeuty już przed ciążą oraz w jej trakcie, kobieta może nauczyć się napinać w sposób izolowany mięsień poprzeczny brzucha oraz mięśnie dna miednicy. Zadania te nie przypominają typowych „brzuszków”, gdyż te zwiększają ciśnienie w jamie brzusznej i w efekcie zaburzają pracę systemu głębokich mięśni.

Gdy wystąpią objawy bólowe w trakcie ciąży lub po porodzie omawiana strategia terapeutyczna pomaga w ich redukcji. Sprzyja również utrzymaniu sztywności a przez to stabilności w regionie kręgosłupa lędźwiowego i miednicy. Aktywacja lokalnych mięśni pomaga odciążyć stawy tego regionu oraz sprawnie powrócić tkankom do stanu z przed ciąży.

27 październik

CZY WIESZ, ŻE...

Dział: Aktualności

Proste sposoby na zdrowy kręgosłup

Krążki międzykręgowe nie mają w sobie naczyń przez co ich odżywianie zachodzi w szczególny sposób. Cały krążek międzykręgowy z wyjątkiem części zewnętrznej, zarówno od góry jak i od dołu przylega do warstwy chrząstki szklistej, pokrywającej trzony sąsiednich kręgów. Graniczy ona z czerwonym szpikiem kostnym co ma decydujące znaczenie w odżywieniu jej i krążka. Zewnętrzne włókna kolagenowe krążka łączą się bezpośrednio z kostną częścią trzonu kręgów. W porach tkanki kostnej biegną naczynia, które zaopatrują krążki międzykręgowe w składniki odżywcze na drodze dyfuzji i konwekcji (przemieszczanie się płynów).

Odżywianiu naszych dysków międzykręgowych sprzyja ich naprzemienne dociążenie i odciążenie. Podczas zmniejszenia nacisku jego wysokość wzrasta a spowodowane jest to absorpcją płynu z naczyń znajdujących się w przestrzeniach szpiku kostnego sąsiadujących trzonów. Z kolei długotrwale utrzymujące się obciążenie (np. długotrwałe siedzenie ) powoduje stopniowy, ale ciągły odpływ płynu z krążka międzykręgowego.

Upośledzenie procesów odżywiania komórek dysków może inicjować i wspierać powstawanie zwyrodnień krążka międzykręgowego. W przyszłości może być to związane z odczuciami bólowymi danego regionu kręgosłupa.

W naszym codziennym życiu najlepszym sposobem na poprawę i utrzymanie kondycji kręgosłupa jest poddawanie go aktywności ruchowej.

Czy zatem nie jest dobrym pomysłem poskakać na skakance?

Dynamiczna kompresja ułatwia dyfuzję substancji odżywczych, a zatem zwiększa poziom odżywiania wokół komórek krążka międzykręgowego. Sprzyja to poprawie metabolizmu i żywotności komórek dysku. W konsekwencji zapobiega lub zmniejsza ich degenerację.

Zapraszamy również na nasz profil na facebooku


18 maj

Warsztaty

Dział: Aktualności

Proponujemy zorganizowanie tematycznych warsztatów dla firm i ich pracowników podczas których szerzej omówimy profilaktykę narządu ruchu w miejscu pracy

„Zdrowy kręgosłup w miejscu pracy”

Zainteresowanych prosimy o kontakt.

Aktualności

Dane Adresowe

Reditum Gabinet Fizjoterapii

47-224 Kędzierzyn-Koźle
ul. Piotra Skargi 23/3
Telefon: +48 790 856 143
Telefon: +48 500 003 927
E-mail: reditum@reditum.pl
Facebook: facebook

O nas

Świadczymy kompleksowe usługi fizjoterapeutyczne. Zapraszamy do zapoznania się z zakresem naszych działań, które skierowane są w stronę osób z dysfunkcjami narządu ruchu czyli układu neuro-mięśniowo-szkieletowego.